Komend weekend begint voor mij eindelijk het festivalseizoen weer. En eerlijk? Ik kan echt niet wachten. Terwijl de meeste mensen languit in het gras liggen en naar bandjes luisteren, sta ik in de fotopit. Deze zomer fotografeer ik meerdere metal-festivals, want dat is de muziek waar ik zelf ook graag naar luister. Mijn foto’s verschijnen uiteindelijk altijd in Aardschok, waarvoor ik inmiddels al ruim twintig jaar (meer dan festivals) fotografeer.
Tijdens alle festivals werk ik voor Aardchok met een vaste ploeg van fotografen en verslaggevers. Dit is een leuk clubje mensen. Als fotograaf werk ik altijd samen met Eus en/of Kick. En zij zijn goud waard. We kennen elkaar al heel lang en weten precies wat we aan elkaar hebben. Samen maken we elke dag een schema wie welke bands gaat fotograferen. Maar er is ook altijd tijd voor een koud biertje met de bijbehorende goede slechte gesprekken 😉 Dat is sowieso het mooie aan dit wereldje: door de jaren heen heb ik enorm veel mensen leren kennen binnen de metalscene. Fotografen, verslaggevers, promotors, bookers, security, tourmanagers, organisatoren, presshosts en natuurlijk de bands zelf. Festivals voelen daardoor inmiddels bijna als een enorme reünie waar je iedereen na een lange winter weer ziet.
Mijn festivalseizoen wordt deze zomer weer lekker druk, Ik begin met South of Heaven in het mooie Maastricht en dan onder andere Graspop Metal Meeting in Belgie, Dynamo Metal Fest en misschien ook nog Alcatraz Open Air. En in het najaar staan Samhain Festival in Maastricht en Eindhoven Metal Meeting alweer op de planning. Dit zijn de festivals die ik elk jaar standaard fotografeer voor Aardschok.
Toch begon het allemaal ooit een stuk minder professioneel. Ik was 21 toen ik voor het eerst in de pit stond op Bospop in Weert. Ik was die dag mee met After Forever, toen nog een beginnend metalbandje uit Limburg. Ik had werkelijk geen idee wat ik aan het doen was en ik vond het enorm spannend. Toen schoot ik alles nog op analoge flim, dus het was heel goed nadenken, kijken en hopen dat er een goed beeld tussen zat.
Want het is hard werken daar in die fotopit. Mensen denken vaak dat je rustig een beetje kunt rondlopen met een camera, maar meestal krijg je maar de eerste 3 nummers de tijd om de foto’s te maken. In een vaak te krappe fotopit die je moet delen met nog vele andere fotograferen en cameramensen. En dat terwijl er crowdsurfers in je nek landen, het licht elke seconden verandert en de artiest niet altijd gecharmeerd is van fotografen. En dan heb je ook nog van die podia die zo hoog zijn dat je de band alleen ziet als ze besluiten even naar voren te lopen. Dus je moet erg snel kunnen handelen, de lichtsituatie heel snel en goed kunnen inschatten en, heel eerlijk, je moet ook een beetje geluk hebben.
Tijdens die beginjaren voelde ik enorm veel druk. Ik wilde namelijk niet alleen een technisch goede foto maken, maar vooral ook de mens achter de muzikant laten zien. Ik vond het veel leuker om de momenten te zoeken die gemakkelijk aan de aandacht ontsnappen: twijfel, tevredenheid, trots, ontlading, interactie tussen bandleden. Die kleine, vaak vluchtige momenten zeggen soms meer dan een hele show. Wat mij altijd heeft gefascineerd, is de energie die tussen mensen ontstaat en hoe die zich uit in lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen. Ik wilde beelden maken die niet alleen laten zien wat er gebeurde, maar ook voelbaar maken hoe het moment aanvoelde.
En dan de nabewerking: Tegenwoordig bewerken collega’s de beelden vaak in zwart/wit of in HDR: hoog contrast, een harde scherpte en doffe kleuren. Mijn foto’s zijn anders, ze zijn heel kleurrijk en vaak met warme tinten, hierdoor springen mijn foto’s vaak eruit. En dat hoor ik regelmatig terug van collega’s en bands.
Ondertussen helpt ervaring natuurlijk enorm. Ik ben een stuk relaxter, weet inmiddels beter wat ik kan verwachten, hoe licht zich gedraagt en welke chaos er vaak bij komt kijken. Vaak begin ik niet eens meteen met fotograferen zodra een band start. Ik kijk eerst. Wie beweegt veel? Waar gebeurt iets interessants? Hoe reageert de band op elkaar? Soms maak ik pas halverwege het eerste nummer mijn eerste foto, maar dan weet ik wel precies waar ik moet zijn. Ook kennen veel bands me en zoeken ze me echt op tijdens hun optreden. Dan heb je meteen contact en vaak ook een goede foto.
Al moet ik eerlijk toegeven dat ik ook regelmatig gewoon te laat de pit in kom lopen. Niet uit “artistieke overwegingen”, maar gewoon omdat het in de persruimte/backstage vaak veel te gezellig is. Voor ik het weet ben ik alweer met iemand aan het auwhoeren en hoor ik ineens in de verte dat de band al begonnen is. Dus ja, het gebeurt geregeld dat ik tijdens nummer twee met een biertje in mijn hand richting pit sprint. Gelukkig kent de security me inmiddels goed genoeg om te weten dat dit voorkomt en bewaken ze met heel veel liefde mijn bier. Ze letten trouwens sowieso heel goed op mijn collega’s en mij. Want het kan er hard aan toe gaan in de pit en zonder de security zouden er al veel ongelukken zijn gebeurd.
Wat ik wel altijd heel grappig vindt is de opmerking: “lekker hoor, gratis naar festivals!”. Begrijp me niet verkeerd — ik klaag absoluut niet! Het is geweldig werk en ik besef heel goed hoeveel geluk ik heb dat ik dit mag doen. Maar mensen vergeten vaak dat ik daar wel degelijk aan het werk ben. Ik loop op een festivaldag kilometers met zware camera’s, race van podium naar podium, sta continu in keihard geluid, in het volle zonnetje of in de regen en blijf ik de hele dag hangen in een soort hyperfocus-modus. Ook is het wel eens zo dat ik bij bands die ik zelf leuk vind niet altijd kan blijven kijken, omdat ik alweer door moet naar de volgende show.
En dan, na een paar dagen festival, ben ik lichamelijk compleet gesloopt. Maar dan begint eigenlijk pas deel twee van het werk: duizenden foto’s uitzoeken, bewerken en perfect afleveren. Want helaas ben ik nog steeds te perfectionistisch in het afleveren van de foto’s.
Toch zou ik het voor geen goud willen missen. De gezelligheid, de muziek, de mensen, de gezellig chaos backstage en op het veld, de adrenaline in de pit — het blijft verslavend. En zolang festivals goede bands blijven boeken en het bier koud blijft staan in de persruimte, blijf ik met liefde rondrennen met mijn camera. Ookal kom ik soms nét iets te laat in de pit 😉
1 Comment
Martè Streng
Beste Andrea,
Mooi verhaal en he heb er schitterende foto’s bij gezet.
Vooral die van Alice en Nita maar ook de rest.
We zien ons op Graspop.